De ongerijmdheid van het bestaan en de vernietiging zelf dient aan ten grondslag liggen aan alle andere paradoxen. Als verschijnselen, het paradoxale buiten het ken van een waarvan de perceptie is gedefinieerd als binnen of omvatte door het medium waar het paradoxale veren.
Het is slechts na het verwijderen van een van de perceptieve zin van het medium dat men zou anders opvatten het paradoxaal - niet als de wederkerigheid van de exclusieve, of vorm van een onmogelijke figuur en grond. In plaats daarvan vindt men nieuwe bronnen van waaruit de paradox en wanneer genomen in het licht van dit nieuwe ervaren grond, de paradox smelten, net als de illusie van een als een oase vestigt dichterbij. Een terugkeer van een van de perceptie op het oorspronkelijke medium en de paradox rendementen. Een paar stappen terug en neemt ook de luchtspiegeling.
De ongerijmdheid van het bestaan en de vernietiging is de bron van waaruit alle paradox voorjaar. En toch, slechts een perspectief moet veranderen aan het manifest of het verwijderen van de paradox.
