Autistische kinderen in staat zijn tot het interpreteren van de geestelijke gesteldheid van anderen door te kijken naar hun ogen, in tegenstelling tot vorige onderzoek, een nieuwe universiteit van Nottingham studie heeft gevonden.

In bevindingen die in tegenspraak zijn met eerdere studies, psychologen vastgesteld dat autistische kinderen kunnen 'lezen' een vreemdeling voor de geestelijke stand op basis van die persoon de ogen. Autistische kinderen hebben lange tijd gedacht dat arme mensen bij het interpreteren van de geestelijke staten op basis van gezichtsuitdrukkingen, vooral uitingen rond de ogen.

Sommige onderzoekers zijn van mening dat dit gebrek aan vermogen zou kunnen zijn van centraal belang voor de sociale problemen van autistische kinderen en volwassenen.

Maar de meest recente bevindingen in twijfel over deze hypothese. Een studie van de Universiteit van Nottingham geconstateerd dat autistische kinderen konden interpreteren geestelijke staten als we kijken naar geanimeerde gezichtsuitdrukkingen. De bevindingen suggereren ook dat het gebruik van bewegende beelden, in plaats van conventionele foto's maken, geeft een veel nauwkeuriger meting van de capaciteiten van autistische kinderen.

Onderzoekers hopen dat door een beter begrip van autisme, hun bevindingen kan uiteindelijk helpen bij het onderwijs en behandeling van mensen met de aandoening.

Gepubliceerd in het nieuwste nummer van het tijdschrift Child Development, de studie werd geleid door dr. Elisa Terug. Haar co-onderzoekers waren professor Peter Mitchell en Dr Danielle Ropar van de Faculteit Psychologie van de Universiteit van Nottingham.

Dr Terug zei: "Vorige bevindingen blijkt dat kinderen en adolescenten met autisme hebben moeite met lezen mentale staat van gelaatsuitdrukkingen, maar onze resultaten suggereren dat dit niet het gevolg van een onvermogen om te interpreteren informatie uit de ogen.

"Verrassend genoeg leek vooral autistische kinderen die afhankelijk zijn van de ogen en de mond bij het maken van mentalistische gevolgtrekkingen.

"De conclusies van eerder onderzoek zijn grotendeels gebaseerd op methoden die van de huidige statische foto's van de deelnemers. Ons onderzoek geeft aan dat een nauwkeuriger meting van de capaciteiten van mensen met autisme kan worden verkregen via het gebruik van geavanceerde digitale beeldvormende technieken met geanimeerde gezichtsuitdrukkingen. "

De studie vergeleek twee groepen van autistische kinderen, een groep ouder zijn dan 10-14 en 11-15 een ouder, met twee controlegroepen van niet-autistische kinderen. Ze onderging een reeks tests om te zien of ze kunnen peilen van de geestelijke gesteldheid van een vreemdeling door te kijken naar de verschillende delen van het gezicht.

Onderzoekers twee experimenten uitgevoerd waarbij de deelnemers is gekeken naar een reeks uitdrukkingen op een laptop scherm. In het gezicht beelden gebruikt, de ogen en mond waren ofwel "freeze-frames' in een neutrale uitdrukking, of geanimeerd en expressief. Het tonen van een opeenvolging van verschillende combinaties, zij in staat waren om te meten welke aspecten van het gezicht werden gebruikt bij de autistische kinderen te 'lezen' van iemands geestelijke toestand - en hoe succesvol zij zijn.

In het tweede experiment, de 18 autistische kinderen betrokken waren zo succesvol als niet-autistische kinderen in de interpretatie van de geestelijke, of ze zag de ogen op zich of in de context van het hele gezicht. Dit geeft aan dat autistische kinderen doen in feite gebruik maken van informatie uit de ogen - een constatering die in tegenspraak is met eerdere studies.

Naar schatting 588.000 mensen hebben autisme in het Verenigd Koninkrijk, volgens de National Society autistisch. Een geestelijke gezondheid enquête van het Nationaal bureau voor de statistiek gevonden van de prevalentie van kinderen en jongeren overal op het autistisch spectrum is 0,9 procent - bijna een op elke 100.

Als u een gevlekte anaconda klaar om te staken, het signaal om aandacht zou zijn oorsprong vinden in een ander deel van je hersenen dan wanneer u bij gazed een anaconda in de dierentuin, neuroscientists op MIT's Picower Institute for Learning and Memory verslag in de 30e maart kwestie van Science.

Het werk, dat kan gevolgen hebben voor de behandeling van aandacht tekort stoornis (ADD), is het eerste concrete bewijs dat er twee radicaal verschillende regio's hersenen-de prefrontale cortex en de pariëtale cortex-spelen verschillende rollen in deze verschillende vormen van aandacht.

Sterker nog, als je focus uw aandacht, de elektrische activiteit in deze twee hersengebieden die synchroniseert en schommelt op verschillende frequenties. "Het is alsof de hersenen met behulp van twee verschillende haltes op de FM-radio keuzeschakelaar voor de verschillende types van aandacht," zei studie co-auteur Earl K. Miller, Picower Professor of Neuroscience. Brain signalen in verband met de kennis die wij hebben verworven over de wereld worden opgeroepen top-down. Signalen met betrekking tot inkomende sensorische informatie worden opgeroepen bottom-up.

"Levendig, flashy dingen als brandalarm automatisch grijper onze aandacht," zei Miller. "Door het contrast, kiezen we aandacht aan bepaalde dingen waarvan wij denken dat ze belangrijk zijn. We vonden twee verschillende takken van de hersenen die verband houden met elke operatie, en ze lijken te zijn ontstaan in verschillende delen van de hersenen. Verder is de automatische (of bottom-up) versus eigenzinnig (top-down) vormen van aandacht lijkt te berusten op twee verschillende frequentie kanalen in de hersenen, wat suggereert dat de hersenen kunnen communiceren in verschillende frequentiebanden voor verschillende soorten signalen. "

ADD houdt overdreven gevoelig te zijn voor de automatische aandacht-grabbers en minder goed in staat om willens houden aandacht. "Ons werk suggereert dat we ons moeten richten verschillende delen van de hersenen om te proberen vast te stellen verschillende soorten aandacht tekort", zei Miller.

"Het nadeel van de meeste psychiatic drugs is dat ze te breed zijn geformuleerd," vervolgde hij. "Het is net als het raken van het probleem met een Sledgehammer, krijg je de voordelen, maar ook veel onbedoelde gevolgen. Ons werk suggereert dat we misschien een dag in staat zijn om erachter te komen wat is het precieze probleem met elk individueel en specifiek richten op die tekortkomingen. En dat is het uiteindelijke doel in psychiatrische interventie. "

Om iets aan het feit dat de neurale activiteit van de prefrontale en pariëtale cortices had nooit rechtstreeks vergeleken, Miller en co-auteur Timothy J. Buschman, een MIT afgestudeerde student bij het departement Brain and Cognitive Sciences, een reeks experimenten waarin apen waren betrokken bij verschillende soorten taken. De onderzoekers keken activiteit in twee delen van hun hersenen tegelijkertijd de prefrontale cortex, ook wel de hersenen van de uitvoerende macht, omdat het verantwoordelijk is voor het vrijwillige gedrag, en de pariëtale cortex, die integreert sensorische informatie afkomstig uit verschillende delen van het lichaam.

De apen moesten eruit pikken rechthoeken van bepaalde kleuren en oriëntaties op een videoscherm. Enkele van de rechthoeken kwam uit bij hen, zoals de anaconda in het bos, anderen moesten ze zoeken.

De resultaten ondersteunen de gedachte dat als er iets verschijnt dan op ons, sensorisch corticale gebieden, zoals de pariëtale cortex regisseert onze ogen de richting van de stimulus. Toen we doelbewust op zoek naar iets, de prefrontale cortex is om een voertuig te besturen.

"Al deze gegevens wijzen uit twee modi werken: Wanneer een stimulus verschijnt er een bottom-up, snel doelgroep eerste selectie gebeurt in de achterste visuele cortex, terwijl in nog zoekresultaten modus zal er een top-down, langere latentietijd doelgroep selectie komt tot uiting eerste plaats in de prefrontale cortex, "zei Miller. "Om onze kennis, dit zijn de eerste rechtstreekse demonstraties die deze gebieden kunnen een verschillende bijdrage aan deze verschillende vormen van aandacht."

Dit werk wordt ondersteund door het Nationaal Instituut voor Neurologische aandoeningen en Stroke en een NSF CELEST Science of Learning Center.

Nieuw onderzoek van de Columbia University Medical Center kunnen verklaren waarom mensen die in staat zijn om gemakkelijk en nauwkeurig te herinneren aan historische data of gebeurtenissen van lang geleden, is wellicht een hardere tijd met woord terugroepen of het herdenken van de dagelijkse actualiteit. Ze hebben te veel geheugen waardoor het moeilijker wordt om te filteren op informatie en het vergroten van de tijd die het duurt voor een nieuwe korte-termijn geheugen om te worden verwerkt en opgeslagen. Geplaatst in de Proceedings van de National Academy of Sciences (13 maart 2007 nummer), het onderzoek bevestigt het oude gezegde dat te veel van alles, zelfs iets goed voor je-kunt werkelijk schadelijk zijn.

Klinkt voor mij als Aristoteles' Ethica Nicomachea ook.

Onderzoek wijst uit dat, hoewel duidelijk inzicht in de risico's, mensen volharden in slechte gewoontes en riskant gedrag. Dr. Cindy Jardine, hoogleraar rurale sociologie aan de Universiteit van Alberta, Onlangs meldde deze bevindingen op de RiskCom 2006 Conference in Zweden.

"Toen hem werd gevraagd naar hun mening over het gevaar van verschillende soorten risico's, waaronder lifestyle gewoonten, onderwerpen duidelijk zijn welke soorten gedrag zijn de risicovolle, maar weet gewoon niet genoeg om hen motiveren om te veranderen." Prof Jardine speculeert waarom er zodanig kunnen zijn dat een discrepantie tussen kennis en gedrag.

"For instance, stress is slecht voor ons, maar we draag hem als een insigne van eer. Het wordt gezien als een sociaal wenselijke ding om te worden overwerkt raken. We lijken niet te hebben hetzelfde respect voor de mensen die er werken een 40-urige werkweek. Ook wij niet graag willen horen over wat we niet moeten doen, zodat we rationaliseren onze slechte gewoonten. We hebben allemaal een beetje recalcitrant kind in ons. "

Prof Jardine toegeeft dat tot de psychologie achter riskant gedrag is echt te begrijpen, zullen de mensen het niet opgeven van hun ondeugden, het maakt niet uit hoeveel ze weten.

O f Natuurlijk moeten er ook een betere uitleg. Laten we een moment waarom het is dat mensen blijven bestaan in dergelijke gedrag? Ik vind dat mensen de neiging om over te gaan tot de soorten activiteiten worden genoemd, omdat elke biedt een zekere mate van plezier. De roker neemt een sleep. De workaholic geniet van het plezier in verband met prestatie. Deze gevoelens zijn onmiddellijk aanwezig is, in tegenstelling tot een verbeelde gevoel geassocieerd met een verre toekomst gebeurtenis of situatie.

Jardine beweert dat terwijl stress is slecht, mensen dragen het als een teken van eer. Ook moet worden nagegaan dat, terwijl de presentatie van de risico's op lange termijn stress geeft prikkelend processen. Misschien is de workaholic is leveraging aangeboren fysiologische reacties op milieugebied stimuli om verder te gaan op een objectieve (of doel), is het bereiken van die leidt tot gevoelens van de prestatie.

Terwijl Jardine identificeert de genoemde risicovolle gedrag als "slecht", een, zouden moeten nagaan hoe dit probleem kan in feite biedt belangrijke voordelen voor meerdere emotionele en / of motivationele dimensies. Op het moment dat een dergelijk gedrag goedkeurt en voor de jaren daarna, bijvoorbeeld onmiddellijke voordelen kunnen opwegen tegen de risico's in een verbeelde en verre toekomst.

Materiaal Bron: Universiteit van Alberta.