Het is bekend dat de menselijke spraak kunnen luisteraars met gelijktijdige informatie over iemands emoties en voorwerpen in de omgeving. Past onderzoek heeft aangetoond dat dierlijke vocalizations kan hetzelfde doen maar er is weinig bekend over de ontwikkeling van de functies die het coderen van dergelijke informatie.
Waarnemen van wild, maar habituated, meerkats (Suricata suricatta) in de Kalahari-woestijn, onderzoekers van de Universiteit van Zürich hebben aangetoond dat een jongere beter inzicht over de dringende noodzaak van een bedreigende situatie zich ontwikkelt eerder dan hun opvattingen over de aard van de bedreiging geconfronteerd. Meerkat alarm gesprekken zijn eerder bekend voor het coderen van informatie over zowel de aard van de naderende predator (dwz adelaar of jakhals) en de urgentie van de dreiging (bijvoorbeeld, dichtbij of ver). Hierdoor kunnen luisteraars om hun antwoord op de specifieke dreiging en om te besluiten of zij onmiddellijk reageren. Dr. Linda Hollen en Prof Marta MANSER hebben nu vastgesteld hoe deze processen te ontwikkelen bij jonge dieren.
Door het analyseren van alarm gesprekken van zowel jonge als volwassen individuen, die ze tijdens een wandeling genoteerd binnen een paar poten van de dieren stelden de onderzoekers vast dat het verband tussen akoestische eigenschappen en bedreiging urgentie ontwikkelt eerder in het leven dan het verband tussen akoestische eigenschappen en het type. Zij betogen dat dit duidt op een meer fundamenteel, hard-wired link tussen akoestiek en 'emotie' dan de link tussen akoestiek en de externe objecten. "Dit zou parallel daarmee het patroon ontwikkelingsstoornissen bij jonge kinderen," zegt dr.ir. Hollen.































Even geduld aub
Laat een antwoord