persoonlijke identiteit - een spiegeltje hypothese

Ik was bijna drie jaar oud is de eerste keer dat ik dacht: "Ik ben me." Ik stond in mijn slaapkamer en ik dacht dat de woorden herhalen van de zin opnieuw en opnieuw. Ik voelde me een gevoel van eindeloze uitgestrektheid en vervolgens een gevoel van vluchtpunt in dunne lucht, van het niets. Ik kan schommelen tussen de twee gevoelens zo lang als ik dacht dat herhaaldelijk de woorden.

Op het tijdstip en geruime tijd daarna, ik beschreef de ervaring om mijn ouders gewoon door te zeggen: "Ik ben me!" Ik had verwacht dat ze wisten waar ik het over had. Dergelijke optimisme! En nogmaals, ik was niet op de hoogte op het moment dat dit mogelijk een dergelijke ervaring was, maar niet per se uniek in alle mensen, zeker soms voor een periode van drie jaar oud.

In het realiseren van een van de uniciteit, een zintuigen aan de start en uitbreiding van het eigen bestaan. In het herkennen van een van de eindigheid, een ineenstorting van de zintuigen en een einde te maken aan het bestaan. Bestaan en vernietiging zijn wat ik zie als de fundamentele paradox, en de bron van Dramatische spanning.

Taal & kalfjes - Een tweede spiegel
Nu begrijp ik dat er iets anders gebeurt in dat moment ook. De 'ik' in de zin betekent een onmiddellijke zelfstandigen, de me dat leeft in het moment en ervaringen in een onmiddellijke mode. Tot dat moment had ik woonde een unreflective leven. Ik heb mezelf bewust zonder eerst na te gaan wat de gevolgen kunnen zijn. Als ik had gedragen om te trekken ouderlijke verwijt, ik was niet in staat na te denken over hoe ik aankwam op een dergelijk gedrag. Ik kan niet nadenken over mijn eigen en dus kon ik niet mijn eigen. De 'ik' in de zin "Ik ben me" vertegenwoordigd mijn eigen reflectie. Het was met dit zelfportret dat ik kon nadenken over mijn gedrag en kiezen hoe ze zich moeten gedragen in de toekomst.


Beeld & Action - Een eerste spiegel
Op een gegeven moment had voordat ik de gedachte "Ik ben me," Ik stond achter een glas spiegel en besefte dat dat mijn eigen beeld wat ik zag. Een onderhoudt een perspectief als men kijkt in de spiegel, "ik zie me." Met het imago spiegel Maar de realisatie is dat dit 'ik ben ik niet. "Om te begrijpen als' I die ben ik niet." Ik moest vergelijken het beeld in de spiegel naar mijn gevoel-van-zelf. Het verschil is natuurlijk dat deze reflecterende "ik" was gewoon een weerspiegeling van wie ik was. Het zag er net als ik, maar het was mij niet.

De ervaring uiteengevallen het navelstrengbloed gevoelens van de directe verbinding is echter verzwakt, resterende tussen mijzelf en andere mensen. Tegelijkertijd heeft verwierf ik het vermogen om logisch anderen in verband met me. Ik kon echter niet nadenken over deze zin. Het zou nemen taal die me een spiegel waar te nemen is dat type van reflectie.


Reflections on Language
Taal had mij de mogelijkheid om mijn gedachten losmaken uit mijn onmiddellijke fenomenale ervaring. Toen ik voor het eerst dacht: "Ik ben me," heb ik gebruik gemaakt van taal als een spiegel. Ik distantieerde me van de mij dat was mijn hele identiteit van de tot dat moment. Ik had mijn verschoven perspectief, stapte in het glas kijken, en waren geworden van de "I" die ik eerder had gedacht was ik niet. Ik was het beeld in de spiegel en als zodanig, kon ik nadenken over wie ik was (mijn onmiddellijke zelf)! Taal had me in staat om met die nieuwe intellectuele perspectief en zich te beraden over de non-verbale me. Ik was nu in staat om zelf nadenken en meevoelen. Overwegende dat met het beeld spiegel had ik geleerd om een onderscheid te maken, de taal spiegel mij de mogelijkheid om gelijkenissen te bespeuren.


Reflecties over actie
Zodra via de taal spiegel, ik ben me, maar het is de non-verbale me dat actie onderneemt. Merk op dat deze aanzienlijk is, de non-verbale zelf actie onderneemt en de zelfstandigen verbale weerspiegelt op, of schadelijk is een dergelijke maatregel te nemen. Ik stel vast en reflecterende feedback aan mezelf, of anticiperende suggestie. Want als je in de spiegel, zodra je leert "Ik ben me" je kan me niet herinneren hoe het was om te weten alleen dat ik niet mijn reflectie, of "Ik ben er niet van mij."


Self-Reflection
Tot op de dag, als ik zitten in een rustige plaats en herhaaldelijk denken: "Ik ben me," ik heb nog steeds deze gevoelens. Dertig-acht jaar van hun leven ervaren, maar biedt me de vooruitzichten en lexicon om bewust op de complexiteit van ervaren "Ik ben me". Met het oog op de toekomst heb ik trachten aan te vullen uitgestrekt. Zelden heb ik weer terug en na te denken over de mooie eenvoud van een bezetene die vertelt van een fantastische ervaring met niets meer dan de woorden waaruit de ervaring zelf ontstaan.

En zo kom ik tot de conclusie schrijven, ergens heen om mij weer rustig en denk dat de woorden die ik aan het denken was de eerste dag dat ik besefte ik me.