Εμφάνιση της συνεταιριστικής εταιρείας

Η συνεργασία, παρά το γεγονός ότι θεωρείται πλέον η τρίτη δύναμη της εξέλιξης, ακριβώς πίσω από μετάλλαξη και τη φυσική επιλογή, είναι δύσκολο να εξηγηθεί στο πλαίσιο μιας εξελικτικής διεργασίας που βασίζεται στον ανταγωνισμό μεταξύ των ατόμων και εγωιστική συμπεριφορά. Αλλά αυτό το παζλ, που έχει στοιχειώσει επιστήμονες εδώ και δεκαετίες, είναι τώρα λίγο πιο κοντά στο να επιλυθούν.

Το έργο, από επιστήμονες στην Πορτογαλία και το Βέλγιο, αποκαλύπτει ότι όλο το φάσμα των συμπεριφορών μεταξύ των ατόμων ενός πληθυσμού οδηγεί στη συνεργασία, υποστηρίζουν την ιδέα ότι η δημοκρατία - όπου τα άτομα είναι ελεύθερα να ενεργούν όπως θέλουν - είναι στην πραγματικότητα ο δρόμος για την καλύτερη κοινωνίες. Jorge Pacheco ένας από τους συντάκτες της μελέτης λέει: «Τα αποτελέσματα υποστηρίζουν την ιδέα ότι η συμπεριφοριστική διαφορές, σε μεγάλη κλίμακα, είναι καθοριστικής σημασίας στη διαμόρφωση, όπως μας τα πιο εξελιγμένα μηχανήματα συνεργασία σε αυτόν τον πλανήτη αυτό είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον καθώς έρχεται σε αντίθεση με ορισμένες κοινωνικές και πολιτικά δόγματα - όπως μαοϊσμό και του σταλινισμού - οι οποίες, μερικές φορές με μάλλον ατυχή αποτελέσματα, προσπάθησαν να επιβάλουν μειωμένο συμπεριφοριστική ποικιλομορφία, υποτίθεται με στόχο τη βελτίωση της κοινωνίας. "

Richard Dawkins δεν κουράζεται του θυμίζοντας ότι η εξέλιξη αυτή βασίζεται στην επιβίωση του ισχυρότερου και για εγωισμό. Κάθε κύτταρο, κάθε πράγμα διαβίωσης έχει ως στόχο να προωθήσει την επιβίωσή της, ενδεχομένως σε βάρος της όλα τα υπόλοιπα. Ακόμα, η συνεργασία είναι πολύ ζωντανός, και περισσότερο, είναι ευρέως διαδεδομένη, καθώς διαπιστώθηκε ότι σε ένα πλήθος των έμβιων όντων από τα κύτταρα ενός οργανισμού πολυκύτταρους σε έντομα και των ανθρώπων φυσικά - το "μεγάλο συνεργάτες". Μερικά παραδείγματα είναι εύκολο να καταλάβει, όπως αυτές μεταξύ των μελών της οικογένειας, αλλά αυτά δεν αρκούν για να εξηγήσουν πώς μια εκ πρώτης όψεως δυσμενή συμπεριφορά είναι, ωστόσο, τόσο κοινή.

Το κλειδί, όπως φαίνεται, βρίσκεται σε ειδικές συνθήκες υπό τις οποίες συνεργάτες καθίστανται τα άτομα με τα υψηλότερα γυμναστήριο, επιτρέποντας την επέκτασή τους στο εσωτερικό των πληθυσμών. Πολύ λίγα παραδείγματα έχουν βρεθεί μέχρι στιγμής, ωστόσο, και την απλή παρατήρηση των βιολογικών διεργασιών δεν φαίνεται να είναι σε θέση να παρέχει πολλές περισσότερες απαντήσεις. Μια εναλλακτική λύση είναι να χρησιμοποιήσετε μαθηματικά μοντέλα για να εξετάσει τις συνθήκες που επιτρέπουν στους συνεργάτες να ευδοκιμήσουν.

Με αυτό κατά νου S. Van Segbroeck, JM Pacheco και οι συνεργάτες του από το Πανεπιστήμιο της Λισαβόνας, η Πορτογαλία και η Vrije Universiteit Brussel και το Universite Libre de Bruxelles, στο Βέλγιο, ανέπτυξε μια τεχνητή κοινωνία στην οποία τα άτομα συμμετέχουν σε ένα μαθηματικό παιχνίδι που ονομάζεται δίλημμα του "κρατουμένου "(ή PD). Στο Π.Δ. άτομα αλληλεπιδρούν με την επιλογή των συνεργαζόμενων ή την αποκάλυψη (δεν συνεργάζονται) και συνεργάτες, ενώ παρέχει ένα πλεονέκτημα για τους συνεργάτες τους (και να πληρώνουν το κόστος για την εν λόγω) λιποτάκτες, δεν έχουν μόνο δεν κοστίζει, αλλά και σκίζω τα οφέλη που έδωσε το συνεργάτες. Στην βασική έκδοση του Π.Δ. λιποτάκτες "κερδίσει" και συνεργάτες σταδιακά εξαφανίζονται. Όμως, πρόσφατα διαπιστώθηκε ότι η προσαρμοστική κοινωνικά δίκτυα - όπως και τους ανθρώπινους πληθυσμούς, όπου τα άτομα αλλάξουν τη συμπεριφορά όλο το χρόνο λήψης νέες γνωριμίες και το σπάσιμο άλλων, τη συνεχή διαμόρφωση και την αναμόρφωση της κοινωνικής δομής του δικτύου - με την υποστήριξη της συνεργασίας. Αυτό οδήγησε Pacheco και τους συναδέλφους μου να ρωτήσω εάν ειδικές συμπεριφοράς διαφορετικότητα μέσα στη δυναμική κόσμος θα μπορούσε να συνδέεται με συνεργάτες εμφάνιση.

Για να δοθεί απάντηση ότι προσαρμοσμένο PD να ληφθεί υπόψη η προσαρμοστική κοινωνική δυναμική των ανθρώπινων πληθυσμών, ενώ εισάγει επίσης συμπεριφοράς πολυμορφία να δοκιμάσει αν αυτή η τελευταία παράμετρος πληγεί η βιωσιμότητα (και κατά συνέπεια την εμφάνιση) του συνεργάτες. Ως παράδειγμα της συμπεριφοράς μεταβλητότητας που αναλύονται πιστότητα εταίρο. Στην πραγματικότητα, όταν μια κοινωνική σύνδεση, είναι αξιολογούνται γρήγορα και, αν μειονεκτική - όπως όταν ένας από τους εταίρους είναι αποστάτης - είναι σπασμένα, αλλά δυσαρεστημένος, ενώ ορισμένα άτομα προσπαθούν να σπάσει επαφής (ελάττωμα), πολύ γρήγορα, άλλοι λαμβάνουν πολύ πλέον και είναι αυτό το "χρόνος που απαιτείται για ελάττωμα ανεπιθύμητο συνδέσμους" που Pacheco και τους συναδέλφους που χρησιμοποιείται ως παράδειγμα της συμπεριφοράς μεταβλητότητα να ψάξουν για εμφάνιση συνεργασίας.

Η ομάδα ξεκίνησε από την εξέταση μια κατάσταση όπου μόνο δύο διάλυση ταχύτητες υπήρχαν - γρήγορα και αργά - με τον πληθυσμό, ως αποτέλεσμα, που αποτελείται από γρήγορες και αργές λιποτάκτες - αντίστοιχα FD και SD - και γρήγορη και αργή συνεργάτες (FC και SC ) όλα τα ανάλογα πόσο καιρό τα άτομα που έλαβαν για να σπάσει τα ανεπιθύμητα δεσμούς (αν και η ώρα μιας σύνδεσης εξαρτάται από τους δύο εταίρους). Σε αυτή την κατάσταση που διαπιστώθηκε ότι το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού μετατρέπεται σε SD, διότι αυτά θα είναι αυτοί με μεγαλύτερα κέρδη / υψηλότερη γυμναστήριο, όπως οι αλληλεπιδράσεις τους με τους συνεργάτες θα διαρκέσει περισσότερο Κατά τον ίδιο τρόπο, τα περισσότερα από τα ελάχιστα σωζόμενα συνεργάτες θα FC, δεδομένου ότι είναι αυτοί, μεταξύ συνεργάτες, χάνει λιγότερο, καθώς ξοδεύουν λιγότερο χρόνο να αλληλεπιδρά με λιποτάκτες. Έτσι, σε αυτό το παράδειγμα, και πάλι, το μοντέλο προβλέπει ότι λιποτάκτες θα είναι αυτές που κυριαρχούν στον πληθυσμό.

Στη συνέχεια, οι ερευνητές αύξηση του αριθμού των δυνατών ταχυτήτων για την αποκάλυψη ενός σχεδόν συνέχεια των αξιών μεταξύ γρήγορη και αργή, και, προς έκπληξή τους, πολλοί Cs είναι πλέον σε θέση να επιβιώνουν και να αναπτύσσονται ακόμη και στον πληθυσμό. Ο λόγος γι 'αυτό έγκειται στο γεγονός ότι πολλά άλλα είδη λιποτάκτες, και δεν είναι μόνο SD, έχουν τη δυνατότητα να επιβιώσουν, και οι ταχύτερα Ds θα παράσχει μια καταπακτή διαφυγής για τους συνεργάτες, οι οποίες, ως επί το πλείστον από την αλληλεπίδραση με συνεργάτες και κατά προτίμηση με την ταχύτερη λιποτάκτες , τώρα τη διαχείριση, δεν είναι μόνο να επιβιώσει, αλλά και να κυριαρχήσουν στον πληθυσμό. Έτσι, στην παρούσα υπόθεση συνεργάτες ευδοκιμούν και "εισβολή" του πληθυσμού.

Van Segbroeck, Pacheco και το μοντέλο συναδέλφων »αποκαλύπτει ότι οι πληθυσμοί σε άτομα που παρουσιάζουν υψηλότερη ποικιλομορφία, κατά τη διακίνηση των κοινωνικών επαφών τους καταλήγουν να είναι πολύ πιο συνεργάσιμη, από εκείνες στις οποίες δεν υπάρχει τέτοια ποικιλία. Αυτό είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, αν λάβουμε υπόψη ότι τα άτομα συμπεριφέρονται πάντα σύμφωνα με τις δικές τους στενόμυαλο προτιμήσεις και εξακολουθεί, παρά τα ανωτέρω, ανθίσεις συνεργασία.

Υπάρχουν πολλές ενδιαφέρουσες πτυχές στο έργο αυτό, και δεν το λιγότερο, διότι βοηθά να κατανοήσουμε καλύτερα την εμφάνιση της συνεργασίας, μια κρίσιμη δύναμη για τη βελτίωση ανθρώπινες κοινωνίες. Αλλά όπως Pacheco λέει: «Τα αποτελέσματα είναι ακόμα πιο συναρπαστικό, αν λάβουμε υπόψη ότι η ποικιλομορφία στην ατομική συμπεριφορά είναι με βάση αυτό το αποτέλεσμα. Ως εκ τούτου, αναμένουμε ότι οι κοινωνίες, όπου οι πολίτες είναι ελεύθεροι να εκφράσουν τις εγγενείς διαφορές τους θα είναι πιο συνεργάσιμη από εκείνες στις οποίες είναι φυσικά υποχρεωμένοι να παρουσιάζουν παρόμοια συμπεριφορά. Φυσικά, η επέκταση των εν λόγω ένα απλό μοντέλο σε πολύπλοκες ανθρώπινες κοινωνίες είναι τόσο παράλογη και αναπόφευκτη. Από αυτή την άποψη, μπορούμε να αντίθεση δημοκρατίες με δικτατορίες, τη θρησκευτική ελευθερία με τη θρησκευτική κατήχηση, και ούτω καθεξής. "

Μια άλλη σημαντική πτυχή της έρευνας είναι η ευελιξία του μοντέλου που αναπτύχθηκε από την ομάδα των ερευνητών που μπορεί πλέον να χρησιμοποιηθεί για να απαντήσει σε άλλες ερωτήσεις, όπως Πατσέκο εξηγεί: ένα μεγάλο παράδειγμα είναι οι επιδημίες. Εκεί δυναμική διαδικασία μεταξύ των ατόμων είναι η μεταδοτικότητα της κρίσης οφείλεται σε ένα βιολογικό ιό, και το μοντέλο επιτρέπει τώρα να καθορίσουν τον τρόπο την εξέλιξη του αριθμού των μολυσμένων ατόμων στην κοινότητα επηρεάζει και επηρεάζεται από την δυναμική του δικτύου που υποστηρίζει τα άτομα.